Het ernstigste bezwaar tegen de zogenaamde moderne geneeskunde is dat het een geneeskunde van de dood is. De arts die de conventionele geneeskunde beoefent, is niet langer een helper aan de zijde van het leven, maar een medeplichtige van de dood. Deze artsen hebben een pact met de dood gesloten: mensen die eigenlijk op sterven liggen, kunnen door de arts nog even worden vastgehouden voor zijn experimenten, voordat de dood hen op natuurlijke wijze opeist. De voorwaarde van dit spel is dat de artsen alleen datgene gebruiken wat de patiënt nog zieker maakt, direct of op de lange termijn.

Terwijl de traditionele genezer de krachten van de natuur mobiliseerde om het leven van de patiënt te versterken, gebruikt de westerse 'beschaafde' arts dodelijke medicijnen. Een van de meest drastische voorbeelden is niet eens bestraling en het toedienen van cytotoxische medicijnen aan kankerpatiënten, of de populaire praktijk van het chirurgisch verwijderen van aangetaste organen zoals de maag, stukje voor stukje, maar veeleer de ontwikkeling van antibiotica.

De aanvankelijk gunstige ontdekking van deze bacteriële toxines, die de uitroeiing van vele middeleeuwse pestepidemieën mogelijk maakten, is vandaag de dag dramatisch tenietgedaan. Antibiotica hebben de volksgezondheid wereldwijd volledig geruïneerd in een mate die nu pas langzaam wordt erkend.

Doordat antibiotica constant worden gebruikt in plaats van alleen bij uitzondering, en doordat antibiotica ook een normaal voederadditief zijn in de conventionele chemische landbouw, worden onze lichamen nu chronisch blootgesteld aan antibiotica.

Het ergste gevolg hiervan is niet eens de toenemende antibioticaresistentie van veel ziekteverwekkers. Het duivelse pact met de dood dat artsen hebben gesloten, heeft geleid tot de ondergang van een essentiële pijler van de menselijke gezondheid:

De goede bacteriën zijn absoluut essentieel voor ons lichaam, omdat ze fungeren als gezondheidspolitie en het bloed reinigen van afvalstoffen, waaronder schadelijke ziektekiemen en met name virussen en virusfragmenten.

De gunstige bacteriën voelen zich steeds minder op hun gemak in het menselijk lichaam, omdat dit chronisch besmet raakt met antibiotica. Het gebrek aan symbiose (samenleven) met deze gezondheidsbevorderende bacteriën is de reden waarom mensen tegenwoordig geplaagd worden door allerlei virussen.

Een goed immuunsysteem betekent niet alleen dat de lichaamseigen cellen geschikt zijn om zich te verdedigen tegen het ‘kwaad’, maar een goed immuunsysteem is altijd afhankelijk van een leger van sterke bondgenoten.

Dit is dan ook de fatale logica van de moderne geneeskunde die gestopt moet worden: Er wordt een medicijn uitgevonden; op het eerste gezicht lijkt het een zegen, omdat niemand er verder over nadenkt. Na korte tijd is dit medicijn een plaag geworden, omdat de bijwerkingen een hele reeks nieuwe problemen hebben veroorzaakt, waarvoor nu dringend behoefte is aan nog veel meer nieuwe medicijnen. Dit is de groeilogica van de moderne, fatale geneeskunde.

Als de volksgezondheid daadwerkelijk zou verbeteren en de behoefte aan medische behandeling zou afnemen, zou dat een nederlaag, een crisis en een achteruitgang betekenen voor de reguliere geneeskunde. Voor een oprechte groep genezers zou het echter een absolute droom zijn als ze erin zouden slagen het algehele gezondheidsniveau van een bevolking te verhogen.

Handlangers van de doodsgeneeskunde

Ontsnap aan de antibioticaval

Het laatste stukje van het mozaïek

2003