Dat drugs, van welke soort dan ook, door de staat verboden en strafbaar gesteld worden, is een heiligschennende aanname die gebaseerd is op niets anders dan de opgeblazen megalomanie van een opgeblazen ego dat de goden wil overheersen.

De criminalisering van drugs kan niet gerechtvaardigd worden door angst voor drugs, dat wil zeggen door angst voor goden en demonen.

Het verbieden van geestverruimende middelen zoals paddenstoelen, cactussen of cannabis is in het derde millennium – dat wil zeggen, op het niveau van de synthese van de menselijke evolutie – een onvergeeflijke religieuze heiligschennis tegen de goden.

De wereldgemeenschap moet dringend begrijpen dat drugs een essentieel onderdeel zijn van een bevredigend leven voor de mensheid, en dat de belangrijkste taak is om drugsgebruik wereldwijd te reguleren. Door drugs te criminaliseren, maken de VN en iedereen die daarachter de touwtjes in handen heeft zich schuldig aan talloze misdaden:

1. Verboden zijn precies wat de drugsmaffia in de hand werkt, met haar criminele omzet van miljarden dollars, waarvan een groot aantal ogenschijnlijk respectabele zakenmensen tegenwoordig profiteert – zakenmensen die zelf geen drugs willen gebruiken en daarom absoluut niet geschikt zijn voor deze handel. Verboden leiden tot exorbitante, onrealistische prijzen voor vaak waardeloze producten, een situatie die zowel kostbaar als in strijd met de marktprincipes is. Leugens, fraude en woekerwinsten worden door het verbodsbeleid een bewust afschrikmiddel tegen de drugsscene en haar gebruikers.

2. De werkelijke misdaad van het verbod wordt echter begaan tegen de consumenten. De junkies die op straat hun spuiten vullen met regenwater uit plassen zijn slechts het topje van de ijsberg. Het is veel erger in het dagelijks leven, bijvoorbeeld wanneer je beseft dat de hasj uit Marokko wederom een ​​bovengemiddelde hoeveelheid oplosmiddelresten bevat. Of wanneer je maandenlang je afvraagt ​​waarom je zicht zo ongelooflijk slecht wordt na het gebruik van cannabis, terwijl cannabis juist de tegenovergestelde reputatie heeft. Totdat het je plotseling te binnen schiet dat sommige drugsdealers belladonna erdoorheen hebben gemengd. Er is geen enkele consumentenbescherming; niemand test drugs op residuen in het belang van de consument. Of, om bij het hasjvoorbeeld te blijven, er zijn geen redelijk gestandaardiseerde kwaliteitsklassen, een etiketteringsplicht, enzovoort. Door het illegaal te maken, lokt de staat criminelen en kwaadwillenden juist uit om hun smerige praktijken ermee uit te voeren.

In de cannabisbevrijdingsbeweging van de jaren negentig ontstond een motto dat vandaag de dag nog steeds even relevant is: Vrijheid voor natuurlijke drugs – al het andere hoort in de apotheek!

3. Door deze verboden maakt de staat zich schuldig aan de misdaad van verwaarlozing en criminalisering van jongeren, waardoor ze praktisch in de handen van criminelen worden gedreven. In plaats van zich te concentreren op zijn belangrijkste taak: zorg en het opleiden van jongeren over het juiste en vooral verantwoorde gebruik van drugs, wordt de toekomst van onze samenleving blootgesteld aan ongebreidelde reclame voor primitieve drugs zoals tabak of alcohol, en wordt toegestaan ​​dat de besten, degenen die meer willen, worden afgescheept met een of andere farmaceutische rommel.

Drugs, de wegen van goden en demonen, horen absoluut niet thuis in het strafrecht. Het is niet voldoende om bepaalde drugs simpelweg uit de bijlage van de Narcoticawet te schrappen; deze wet en deze hele benadering van de juridische behandeling van drugs horen absoluut en onmiddellijk thuis op de vuilnisbelt van de geschiedenis.

Omdat bepaalde drugs natuurlijk ook gevaarlijk kunnen zijn, moeten we duidelijk bespreken dat vrijheid van drugs betekent:
vrijheid met verantwoordelijkheid. En verantwoordelijkheid betekent collectieve verantwoordelijkheid, en dat betekent bovenal transparantie, transparantie en nog meer transparantie.

Wie alle drugs wil decriminaliseren, moet bijvoorbeeld erkennen dat de verkoop van zeer krachtige en chemisch bewerkte drugs uitsluitend in apotheken plaatsvindt. Transparantie draait echter vooral om voorlichting. Vroeger waren er wel dealers die deze rol vervulden, maar dat was slechts een druppel op een gloeiende plaat.

En natuurlijk kunnen drugs persoonlijke problemen aan het licht brengen en dan heeft de cannabisgebruiker misschien iemand nodig die hem helpt. Maar wat doet de staat met zijn verboden? Hij kijkt de andere kant op, omdat criminaliteit buiten zijn jurisdictie valt en laat jongeren willens en wetens aan de criminaliteit over. Omdat criminelen vooral geld willen verdienen, zou er zomaar eentje kunnen opduiken met zijn walgelijke heroïne.

En dan hebben de drugshandhavingsfunctionarissen van de staat de brutaliteit om te beweren dat hasjgebruik leidt tot heroïne, terwijl ze zelf drugsgebruikers in de armen van criminelen hebben gedreven.

De kerken zijn natuurlijk bang voor de drugs, omdat ze een totaal andere godheid vertegenwoordigen dan dit treurige Jezusverhaal.

Deze Jezus zelf gebruikte veel drugs, en het bizarre kruisigingsverhaal werd eeuwen later verzonnen, toen het Romeinse expansionisme zijn grenzen had bereikt en het vampierentijdperk nog steeds wilde escaleren. Een religie die de dromen en hoop van mensen slim verbond met de tijd na het lijden, was een absoluut ideaal idee. De laatste 2000 jaar van de duistere, tweede fase van de menselijke evolutie moesten zo effectief mogelijk zijn, en daarom werd bijvoorbeeld het grootste deel van de hekserijkennis over de godin Natuur opzettelijk verbrand, omdat de mensheid door middel van wetenschap gedwongen moest worden alles opnieuw uit te vinden. Zozeer zelfs dat sommige gekken tegenwoordig zelfs zo ver gaan dat ze geloven dat de mensheid nu een tweede schepping moet voortbrengen. Ze weten van meet af aan dat ze nooit zo goed kunnen zijn als de goden of de godin Natuur. Gelukkig begint het besef langzaam door te dringen dat mensen er veel beter aan zouden doen hun innovatieve energie te richten op dingen die niet in de natuur aanwezig zijn, zoals computers of zelfs het beheersen van de zwaartekracht, wat ook een zeer aantrekkelijke taak is.

De kerken zouden hier blij mee moeten zijn. Want met het einde van de criminalisering van drugs wereldwijd kan religie terugkomen in ons leven. De christelijke God kan zichzelf ook bevrijden uit zijn kerkelijke gevangenissen en meng je onder de mensen.

Net zoals kerkgebouwen vaak onschatbare ruimtes zouden kunnen zijn voor allerlei religieuze activiteiten, zouden de bezetting en financiering van deze gebouwen er natuurlijk compleet anders uitzien. Als de goden na hun veroordeling weer zouden mogen terugkeren naar ons leven, naar ons dagelijks leven.

De juiste omgang met drugs moet een centraal thema op school worden, en in combinatie met godsdienst en ethiek zelfs een kernvak.

Jonge mannen en vrouwen van 20 jaar en jonger worden al met grote moeite gemanipuleerd richting tabak, 's werelds meest bloedzuigende drug, omdat er simpelweg niets beters is om overtollige levensenergie in deze bloedzuigende maatschappij te verspillen. En dan natuurlijk nog eens veel alcohol om alle frustraties over dit leven weg te spoelen. Alcohol maakt je dom, en nicotine maakt je bloedeloos en futloos.

Dus een absoluut verbod op reclame voor welke soort drugs dan ook in het openbaar, inclusief alle producten van de farmaceutische industrie. Allereerst: voorlichting – voorlichting over drugs, dat is de moderne vorm van religieuze instructie – en productreclame alleen op bepaalde plekken of in geselecteerde winkels.

Nog een woord over de farmaceutische industrie. Het ergste aan deze misleidende koers van de menselijke wetenschap is dat ze uiteindelijk winst maakt door de waardevolle werkzame stoffen uit de natuur te stelen en die vervolgens op de markt te brengen om in te spelen op de basale en oppervlakkige behoeften van de mens. Natuurlijk brengt iets dat zo uit zijn natuurlijke context is gerukt, bijwerkingen met zich mee. En juist die bijwerkingen vormen de basis voor de echte business: de medicijnen tegen die bijwerkingen.

Het dwaalspoor van deze duivelse farmaceutische fantasten ligt in hun overtuiging dat ze ooit de goden kunnen overtreffen op hun eigen domein: de schepping van leven.

Een gevaarlijke en duivelse doodlopende weg die ons heeft opgezadeld met gigantische zorgverzekeringskosten, allemaal zodat we niet alleen de experimenten van deze wannabe-Frankensteins financieren, maar ons ook regelmatig opofferen als proefkonijnen.

Er bestaan ​​zulke fantastische medicijnen als Symbioflor die in harmonie met de natuur genezen, en niet ertegenin.

Zo zou bijvoorbeeld 80 procent van de medische behandelingen overbodig zijn als de hennepplant, een van de meest ingenieuze remedies voor allerlei ziekten, legaal en goedgekeurd zou zijn. Dit komt doordat deze plant een uitzonderlijk vermogen heeft om mensen weer in contact te brengen met de natuur en haar wetten. Moderne ziekten zoals kanker en aids, die in wezen een weerspiegeling zijn van het feit dat het menselijk lichaam te ver is afgedwaald van zijn ware oorsprong in de natuur, kunnen zeer effectief met hennep worden behandeld.

Het is inmiddels algemeen bekend dat drugsgebruik in de vrije tijd buiten werktijd geen negatieve invloed heeft op de werkprestaties, zolang men maar wil werken. Integendeel, het is vanzelfsprekend dat als de goden bereid zijn een baan te steunen omdat ze plezier beleven aan het werk en de resultaten ervan, het werk met die steun honderd keer efficiënter zal worden voltooid.

2003