Το γεγονός ότι τα ναρκωτικά, οποιουδήποτε είδους, απαγορεύονται και ποινικοποιούνται από το κράτος είναι μια ιερόσυλη υπόθεση που βασίζεται σε τίποτα άλλο παρά στην διογκωμένη μεγαλομανία ενός διογκωμένου εγώ στην κυριαρχία του επί των θεών.

Η ποινικοποίηση των ναρκωτικών δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τον φόβο των ναρκωτικών, δηλαδή από τον φόβο των θεών και των δαιμόνων.

Η απαγόρευση ναρκωτικών που διευρύνουν το μυαλό, όπως τα μανιτάρια, οι κάκτοι ή η κάνναβη, αποτελεί, στην τρίτη χιλιετία —δηλαδή, στο επίπεδο της σύνθεσης της ανθρώπινης εξέλιξης— μια αδικαιολόγητη θρησκευτική ιεροσυλία κατά των θεών.

Η παγκόσμια κοινότητα πρέπει επειγόντως να κατανοήσει ότι τα ναρκωτικά αποτελούν ουσιαστικό μέρος μιας ικανοποιητικής ζωής για την ανθρωπότητα και ότι το κεντρικό καθήκον είναι η ρύθμιση της χρήσης ναρκωτικών παγκοσμίως. Ποινικοποιώντας τα ναρκωτικά, ο ΟΗΕ και όλοι όσοι κινούν τα νήματα πίσω από αυτό είναι ένοχοι πολυάριθμων εγκλημάτων:

1. Οι απαγορεύσεις είναι ακριβώς αυτό που εκτρέφει τη μαφία των ναρκωτικών με τον εγκληματικό κύκλο εργασιών δισεκατομμυρίων δολαρίων, από τον οποίο επωφελείται σήμερα ένας μεγάλος αριθμός φαινομενικά αξιοσέβαστων επιχειρηματιών - επιχειρηματίες που οι ίδιοι δεν έχουν καμία πρόθεση να κάνουν χρήση ναρκωτικών και ως εκ τούτου είναι απολύτως οι λάθος άνθρωποι για αυτήν την επιχείρηση. Οι απαγορεύσεις οδηγούν σε υπερβολικές, μη ρεαλιστικές τιμές για συχνά άχρηστα προϊόντα, μια κατάσταση που είναι ταυτόχρονα δαπανηρή και αντίθετη με τις αρχές της αγοράς. Τα ψέματα, η απάτη και η κερδοσκοπία, μέσω της πολιτικής της απαγόρευσης, γίνονται ένα απολύτως σκόπιμο αποτρεπτικό μέσο κατά της σκηνής των ναρκωτικών και των χρηστών της.

2. Το πραγματικό έγκλημα της απαγόρευσης, ωστόσο, διαπράττεται εναντίον των καταναλωτών. Οι ναρκομανείς που γεμίζουν τις σύριγγές τους με νερό από λακκούβα στον δρόμο είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Είναι πολύ χειρότερα στην καθημερινή ζωή, για παράδειγμα, όταν συνειδητοποιείς ότι το μαροκινό χόρτο περιέχει μια ποσότητα υπολειμμάτων διαλύτη άνω του μέσου όρου. Ή όταν περνάς μήνες αναρωτώμενος γιατί η όρασή σου χειροτερεύει τόσο πολύ μετά τη χρήση κάνναβης, παρόλο που η κάνναβη έχει την ακριβώς αντίθετη φήμη. Μέχρι που ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κάποιοι έμποροι ναρκωτικών έχουν αναμειχθεί με την μπελαντόνα. Δεν υπάρχει η παραμικρή προστασία του καταναλωτή. Δεν υπάρχει κανείς που να ελέγχει τα ναρκωτικά για υπολείμματα προς το συμφέρον των καταναλωτών. Ή, για να μείνουμε με το χασίς, θα έπρεπε να υπάρχουν κάποιες τυποποιημένες ποιότητες, υποχρεωτική επισήμανση και ούτω καθεξής. Καθιστώντας το παράνομο, το κράτος στην πραγματικότητα προκαλεί εγκληματίες και κακόβουλους ανθρώπους να το χρησιμοποιήσουν για τις βρώμικες δουλειές τους. Είναι μια απολύτως διαβολική μέθοδος να ποινικοποιείς κάτι πρώτα και στη συνέχεια να ισχυρίζεσαι ότι είναι εγκληματικό.

Στο κίνημα κατά της κάνναβης της δεκαετίας του 1990, αναδύθηκε ένα σύνθημα που παραμένει επίκαιρο μέχρι σήμερα: Ελευθερία για τα φυσικά φάρμακα – όλα τα άλλα ανήκουν στο φαρμακείο!

3. Μέσω αυτών των απαγορεύσεων, το κράτος είναι ένοχο για το έγκλημα της παραμέλησης και της ποινικοποίησης των νέων, ουσιαστικά οδηγώντας τους στα χέρια των εγκληματιών. Αντί να επικεντρωθεί στο πιο σημαντικό του καθήκον, τη φροντίδα και την εκπαίδευση των νέων σχετικά με την ορθή και, πάνω απ' όλα, υπεύθυνη χρήση ναρκωτικών, το μέλλον της κοινωνίας μας εκτίθεται σε απεριόριστη διαφήμιση πρωτόγονων ναρκωτικών όπως ο καπνός ή το αλκοόλ, και επιτρέπεται στους καλύτερους, σε αυτούς που θέλουν περισσότερα, να τσιμπολογούν κάποιο είδος φαρμακευτικού σκουπιδιού.

Τα ναρκωτικά, οι τρόποι των θεών και των δαιμόνων, δεν ανήκουν καθόλου στο ποινικό δίκαιο. Δεν αρκεί απλώς να αφαιρεθούν ορισμένα ναρκωτικά από το παράρτημα του Νόμου περί Ναρκωτικών. Αντίθετα, αυτός ο νόμος και ολόκληρη αυτή η προσέγγιση στη νομική διαχείριση των ναρκωτικών ανήκει απολύτως και άμεσα στα σκουπίδια της ιστορίας. Αυτό είναι το χειρότερο είδος Λίθινης Εποχής, από την πιο σκοτεινή περίοδο της ανθρώπινης εξέλιξης.

Επειδή ορισμένα ναρκωτικά μπορούν φυσικά να είναι και επικίνδυνα, χρειαζόμαστε μια σαφή συζήτηση σχετικά με το γεγονός ότι η ελευθερία από τα ναρκωτικά σημαίνει: ελευθερία με ευθύνη. Και η ευθύνη σημαίνει συλλογική ευθύνη και αυτό σημαίνει πάνω απ' όλα διαφάνεια, διαφάνεια και περισσότερη διαφάνεια.

Όποιος θέλει να αποποινικοποιήσει όλα τα ναρκωτικά πρέπει, για παράδειγμα, να αναγνωρίσει ότι η πώληση φαρμάκων υψηλής ισχύος και χημικά επεξεργασμένων λαμβάνει χώρα αποκλειστικά στα φαρμακεία. Η διαφάνεια, ωστόσο, είναι πάνω απ' όλα, εκπαίδευση. Υπήρχαν κάποτε έμποροι που εκπλήρωναν αυτό το καθήκον, αλλά αυτό ήταν σταγόνα στον ωκεανό.

Και φυσικά, τα ναρκωτικά μπορούν να φέρουν στην επιφάνεια προσωπικά προβλήματα και τότε ο καπνιστής κάνναβης μπορεί να χρειαστεί κάποιον να τον βοηθήσει. Αλλά τι κάνει το κράτος με τις απαγορεύσεις του; Κοιτάει αλλού, επειδή η εγκληματικότητα είναι εκτός της δικαιοδοσίας του και εν γνώσει του εγκαταλείπει νέους στο έγκλημα. Επειδή οι εγκληματίες θέλουν πρωτίστως να βγάλουν χρήματα, ένας από αυτούς μπορεί να εμφανιστεί με την βρώμικη ηρωίνη του.

Και μετά οι αξιωματικοί της δίωξης ναρκωτικών της πολιτείας έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι η χρήση χασίς οδηγεί στην ηρωίνη, παρόλο που οι ίδιοι έχουν οδηγήσει χρήστες ναρκωτικών στην αγκαλιά εγκληματιών.

Οι εκκλησίες, φυσικά, φοβούνται τα ναρκωτικά, επειδή αφορούν μια εντελώς διαφορετική θεότητα από αυτή την θλιβερή ιστορία του Ιησού.

Αυτός ο ίδιος ο Ιησούς έπαιρνε πολλά ναρκωτικά, και η παράξενη ιστορία της σταύρωσης επινοήθηκε αιώνες αργότερα, όταν ο Ρωμαϊκός επεκτατισμός είχε φτάσει στα όριά του και η εποχή των βρικολάκων ήθελε ακόμα να κλιμακωθεί. Μια θρησκεία που έξυπνα συνέδεε τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων με την εποχή μετά τον πόνο ήταν μια απολύτως ιδανική ιδέα. Τα τελευταία 2000 χρόνια της σκοτεινής, δεύτερης φάσης της ανθρώπινης εξέλιξης υποτίθεται ότι ήταν όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά, και γι' αυτό, για παράδειγμα, το μεγαλύτερο μέρος της μαγικής γνώσης για τη θεά Φύση κάηκε σκόπιμα, επειδή η ανθρωπότητα έπρεπε να αναγκαστεί μέσω της επιστήμης να επανεφεύρει τα πάντα. Σε τέτοιο βαθμό που στις μέρες μας ορισμένοι τρελοί έχουν φτάσει στο σημείο να πιστεύουν ότι η ανθρωπότητα πρέπει τώρα να δημιουργήσει μια δεύτερη δημιουργία. Γνωρίζουν από την αρχή ότι δεν μπορούν ποτέ να είναι τόσο καλοί όσο οι θεοί ή η θεά Φύση. Ευτυχώς, σιγά σιγά εδραιώνεται η συνειδητοποίηση ότι οι άνθρωποι θα ήταν πολύ καλύτερα να επικεντρώσουν την καινοτόμο ενέργειά τους σε πράγματα που δεν προβλέπονται στη φύση, όπως οι υπολογιστές ή ακόμα και ο έλεγχος της βαρύτητας, κάτι που είναι επίσης ένα πολύ ελκυστικό έργο.

Οι εκκλησίες θα έπρεπε να χαίρονται γι' αυτό. Γιατί με το τέλος της ποινικοποίησης των ναρκωτικών παγκοσμίως, η θρησκεία μπορεί να εισέλθει ξανά στη ζωή μας. Ακόμα και ο Χριστιανικός Θεός μπορεί να απελευθερωθεί από τις φυλακές της εκκλησίας Του και να αναμειχθεί με τους ανθρώπους.

Όπως ακριβώς τα εκκλησιαστικά κτίρια θα μπορούσαν συχνά να είναι ανεκτίμητοι χώροι για θρησκευτικές δραστηριότητες κάθε είδους, και τότε, φυσικά, η κατοίκηση και η χρηματοδότηση αυτών των κτιρίων θα φαινόταν εντελώς διαφορετική. Αν επιτρεπόταν στους θεούς να επιστρέψουν από το έγκλημα στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας.

Ο σωστός χειρισμός των ναρκωτικών πρέπει να γίνει κεντρικό σχολικό μάθημα και, σε συνδυασμό με την παγκόσμια θρησκεία και ηθική, ακόμη και βασικό μάθημα.

Νέοι άνδρες και γυναίκες ηλικίας 20 ετών και κάτω ήδη χειραγωγούνται με μεγάλη προσπάθεια προς τον καπνό, το νούμερο ένα αιμοδιψές ναρκωτικό στον κόσμο, επειδή απλά δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να σπαταλάς την περίσσεια ζωτικής ενέργειας σε αυτήν την αιμοδιψούσα κοινωνία. Και μετά, φυσικά, άφθονο αλκοόλ για να ξεπλένεις τακτικά όλη την απογοήτευση από αυτή τη ζωή. Το αλκοόλ σε κάνει ηλίθιο, και η νικοτίνη σε κάνει άψυχο και χωρίς σάρκα.

Επομένως, απόλυτη απαγόρευση της διαφήμισης φαρμάκων οποιουδήποτε είδους δημόσια, και συμπεριλαμβάνουμε ρητά όλα τα προϊόντα της φαρμακευτικής βιομηχανίας σε αυτό. Πρώτα και κύρια, εκπαίδευση - εκπαίδευση για τα ναρκωτικά, δηλαδή σύγχρονη θρησκευτική διδασκαλία - και διαφήμιση προϊόντων μόνο σε επιλεγμένες τοποθεσίες ή καταστήματα.

Δύο λόγια ακόμα για τη φαρμακευτική βιομηχανία. Το χειρότερο με αυτή την λανθασμένη πορεία της ανθρώπινης επιστήμης είναι ότι τελικά αποκομίζει κέρδος κλέβοντας τα πολύτιμα ενεργά συστατικά της φύσης και στη συνέχεια τα εμπορεύεται για να ικανοποιήσει στοιχειώδεις και επιφανειακές ανθρώπινες ευαισθησίες. Φυσικά, με κάτι τόσο αποκομμένο από το φυσικό του πλαίσιο, συνοδεύεται από παρενέργειες που είναι ακριβώς αυτό που ανοίγει την πραγματική επιχείρηση: τα φάρμακα για τις παρενέργειες.

Η λανθασμένη πορεία αυτών των διαβολικών φαρμακευτικών φαντασιωτών έγκειται στην πεποίθησή τους ότι μια μέρα μπορούν να ξεπεράσουν τους θεούς στον δικό τους τομέα: τη δημιουργία της ζωής.

Ένα επικίνδυνο και διαβολικό αδιέξοδο που μας έχει επιβαρύνει με γιγάντια έξοδα ασφάλισης υγείας, όλα αυτά ώστε όχι μόνο να χρηματοδοτούμε τα πειράματα αυτών των επίδοξων Φρανκενστάιν, αλλά και να θυσιάζουμε τακτικά τους εαυτούς μας ως πειραματόζωα.

Υπάρχουν τόσο φανταστικά φάρμακα όπως Symbioflor , τα οποία θεραπεύουν σε συμμαχία με τη φύση και όχι εναντίον της.

Για παράδειγμα, το 80% των ιατρικών θεραπειών θα ήταν περιττές αν το φυτό κάνναβης, ένα από τα πιο ευφυή φάρμακα για κάθε είδους ασθένειες, ήταν νόμιμο και εγκεκριμένο. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτό το φυτό έχει μια εξαιρετική ικανότητα να επανασυνδέει τους ανθρώπους με τη φύση και τους νόμους της. Σύγχρονες ασθένειες όπως ο καρκίνος και το AIDS, οι οποίες ουσιαστικά αντανακλούν το γεγονός ότι το ανθρώπινο σώμα έχει απομακρυνθεί πολύ από την πραγματική του προέλευση στη φύση, μπορούν να αντιμετωπιστούν πολύ αποτελεσματικά με κάνναβη.

Είναι πλέον ευρέως γνωστό ότι η χρήση ψυχαγωγικών ναρκωτικών δεν επηρεάζει αρνητικά την απόδοση στην εργασία, αν κάποιος απλώς θέλει να εργαστεί. Αντίθετα, είναι φυσικό ότι αν οι θεοί είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν μια εργασία επειδή απολαμβάνουν την εργασία και τα αποτελέσματά της, τότε με την υποστήριξη των θεών, η εργασία θα ολοκληρωθεί 100 φορές πιο αποτελεσματικά.

2003