Η αυτοκαταστροφική συμπεριφορά των ανθρώπων σχετικά με το φαγητό περιγράφεται με τον πιο όμορφο τρόπο στην κλασική ταινία του Μπάτμαν, στην οποία ο κακός θεωρεί πρωταρχικό του καθήκον να δηλητηριάζει καθημερινά προϊόντα.

Ενώ στην Γκόθαμ Σίτι διακυβεύονταν μόνο τα καλλυντικά, στον πραγματικό κόσμο όλα είναι βασικά τρόφιμα. Από τότε που οι άνθρωποι ανακάλυψαν ότι τα τρόφιμα μπορούν να υποστούν βιομηχανική επεξεργασία, έχουν καταβάλει μεγάλες προσπάθειες για να απογυμνώσουν τα τρόφιμα από τη φυσική τους δύναμη και τη θρεπτική τους αξία. Με το πρόσχημα της συντήρησης και της μαζικής παραγωγής, ένα βιομηχανικό σύστημα παραγωγής τροφίμων έχει αναδυθεί τα τελευταία 200 χρόνια που στοχεύει ακριβώς στο να αρρωστήσει τους ανθρώπους.

Και οι δικαιολογίες άγνοιας δεν είναι τίποτα άλλο παρά ψέματα. Για παράδειγμα, ήταν ήδη γνωστό πριν από πολλές δεκαετίες ότι η εισαγωγή της δυτικής πρακτικής του ξεφλουδίσματος του ρυζιού οδήγησε σε μαζικές ασθένειες ανεπάρκειας βιταμινών (μπέρι-μπέρι) στις χώρες που καλλιεργούν ρύζι. Αυτό το γεγονός αποτελεί ακόμη και μέρος του βασικού προγράμματος σπουδών στα σχολικά εγχειρίδια. Ωστόσο, ενώ η ανεπάρκεια βιταμίνης C στους ναυτικούς (σκορβούτο) θα μπορούσε να αποδοθεί στη διαδικασία της ανθρώπινης μάθησης, το μπέρι-μπέρι, όπως όλες οι σύγχρονες ασθένειες ανεπάρκειας, είναι ένα πλήρως αποτρέψιμο, ανθρωπογενές πρόβλημα.

Ενώ κατά τον Μεσαίωνα, η έλλειψη γνώσης των ανθρώπων ήταν η κύρια αιτία της κακής διατροφής (εκτός από τους λιμούς κ.λπ.), σήμερα ο υποσιτισμός της ανθρωπότητας είναι εξ ολοκλήρου ανθρωπογενής. Τουλάχιστον το 80% όλων των σύγχρονων ασθενειών μπορούν να αποδοθούν σε βιολογικά ελλιπή και συχνά άψυχη διατροφή.

Οι χειρότερες συνθήκες επικρατούν, φυσικά, στον Τρίτο Κόσμο: Εκεί, ο ΟΗΕ, με την επισιτιστική του βοήθεια, είναι η κύρια αιτία της επισιτιστικής κρίσης. Δεν πρόκειται για πολέμους ή καταστροφές, όπου η επισιτιστική βοήθεια είναι σίγουρα μια ανθρωπιστική χειρονομία, αλλά για την ανάγκη για μόνιμη επισιτιστική βοήθεια.

Καταρχάς, οι άνθρωποι λαμβάνουν την χειρότερη ποιότητα: Σάκοι γεμάτοι με άσπρο αλεύρι, το οποίο είναι ούτως ή άλλως ανθυγιεινό αφού αποθηκευτεί για τρεις μήνες στο μη ψυχόμενο αμπάρι ενός πλοίου, διανέμονται στους φτωχούς και τους τεμπέληδες του Τρίτου Κόσμου. Ή οποιοδήποτε είδος έτοιμων προϊόντων με ημερομηνία λήξης πέρα ​​από κάθε λογική.

Δεύτερον, αυτή η επισιτιστική βοήθεια ενθαρρύνει σκόπιμα την τεμπελιά και την εγκατάλειψη των προσπαθειών κάποιου: Αντί να βοηθήσει τελικά τις χώρες του Τρίτου Κόσμου να σταθούν ξανά στα πόδια τους, ώστε να μπορούν να καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα, αντίθετα, εξαρτώνται από παραδόσεις τροφίμων που δεν κοστίζουν ούτε εργασία ούτε χρήματα.

Όλη αυτή η επισιτιστική βοήθεια αποτελεί, επομένως, μια προσβολή κατά των ανθρώπων στις φτωχές χώρες. Δεν είναι περίεργο που το AIDS και άλλες ασθένειες εξαπλώνονται τόσο γρήγορα εκεί. Οι μαύροι δεν έχουν περισσότερες από αυτές τις ασθένειες επειδή απολαμβάνουν τόσο πολύ το σεξ (??), αλλά επειδή το ανοσοποιητικό τους σύστημα είναι τόσο αδύναμο λόγω της απαίσιας διατροφής τους.

Και οι περιοχές που επηρεάζονται είναι ακριβώς εκείνες όπου η καταπράσινη ζούγκλα με τα αμέτρητα νόστιμα φρούτα, φυτά και ρίζες της δεν παρέχει τροφή, αλλά μάλλον άνυδρες περιοχές όπου η φύση δεν μπορεί να προσφέρει μια τέτοια ισορροπία (Δυτική Αφρική, για παράδειγμα). Επομένως, όλες οι δηλώσεις όπως «Το κύριο πράγμα είναι να έχουν κάτι να φάνε οι φτωχοί στον Τρίτο Κόσμο» είναι απόλυτη ιεροσυλία και χρησιμεύουν μόνο για να προκαλέσουν εκατομμύρια νέα θύματα στο ιατροβιομηχανικό σύμπλεγμα. Οι πολιτικοί του Τρίτου Κόσμου απαιτούν φθηνά φάρμακα για το AIDS αντί να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του.

Αυτό που χρειαζόμαστε στον πλανήτη είναι μια αναπτυξιακή πολιτική που να λαμβάνει υπόψη την ευημερία των ανθρώπων όσο και την ευημερία της Γης, ή μάλλον της φύσης. Η προσέγγιση της βιολογικής γεωργίας στη γεωργία, τη δασοκομία και την κηπουρική είναι ακριβώς να κάνει τα πάντα όσο το δυνατόν πιο ποικίλα. Πρώτα και κύρια, πρόκειται για την υλοποίηση της κυκλικής αρχής της βιολογικής γεωργίας. Ο χρυσός κανόνας για κάθε βιοκαλλιεργητή είναι ότι το καθήκον του δεν είναι μόνο να παράγει τα πιο υγιεινά δυνατά τρόφιμα, πλούσια σε βιταμίνες και μέταλλα, αλλά και να αυξάνει τη γονιμότητα του εδάφους του χρόνο με το χρόνο μέσω των ενεργειών του (περιεκτικότητα σε χούμο, ικανότητα συγκράτησης νερού, αερισμός, μέταλλα).

Η αναπτυξιακή βοήθεια για την παραγωγή τροφίμων μπορεί να είναι μόνο βοήθεια για αυτοβοήθεια και είναι πρωταρχικό μας καθήκον να πάμε στον αναπτυσσόμενο κόσμο και να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους στην φυσική παραγωγή τροφίμων, ξανά και ξανά.

Η συμβατική γεωργία είναι προϊόν της εποχής της αιμορραγίας. Μερικά απαραίτητα θρεπτικά συστατικά σε υδατοδιαλυτή μορφή εφαρμόζονται απλώς στο χωράφι, αναγκάζοντας τα φυτά να τα απορροφήσουν ενώ πίνουν, παρόλο που τα φυτά μπορούν κανονικά να ρυθμίσουν αυτή τη διαδικασία μόνα τους με μη υδατοδιαλυτά θρεπτικά συστατικά μέσω των οξέων των ριζών τους κ.λπ. Τα θρεπτικά συστατικά που λείπουν, τα οποία δεν περιλαμβάνονται στον τύπο NPK, αναζητούνται στη συνέχεια από το φυτό από το έδαφος, εάν είναι ακόμα σε θέση να το κάνει.

Λόγω της ακατάλληλης θρέψης με υδατοδιαλυτά τεχνητά λιπάσματα, οι ρίζες αναπτύσσονται πολύ λιγότερο και το φυτό χάνει μεγάλο μέρος της φυσικής του ισχύος ως αποτέλεσμα.

Ή ακόμα πιο πρωτόγονα: Όπως και στις παλιές εποχές της γεωργίας με την μέθοδο της αποψίλωσης και της καύσης, το εύφορο (αρχέγονο δασικό) έδαφος λεηλατείται για μερικά χρόνια μέχρι να εξαντληθεί και στη συνέχεια εγκαταλείπεται ως ημιέρημος.

Η αμειψισπορά, για παράδειγμα, είναι μια κρίσιμη πτυχή της βιολογικής γεωργίας. Πού βρίσκονται τα σχέδια αμειψισποράς για τον αναπτυσσόμενο κόσμο; Η εξάπλωση των ερήμων δεν οφείλεται σε καμία περίπτωση αποκλειστικά στην κλιματική αλλαγή, αλλά αποτελεί άμεση συνέπεια της επιθετικής εκμετάλλευσης του εδάφους. Φυσικά, η παγκόσμια κοινότητα μπορεί να τροφοδοτήσει τις ερημικές περιοχές με νερό κατά την αρχική φάση της αποκατάστασης, εάν το επιλέξει. Αλλά η βιολογική γεωργία αφορά ακριβώς την αποφυγή ενός μόνιμου, μη υποστηριζόμενου συστήματος. Επομένως, το βιώσιμο καθήκον είναι η αποκατάσταση της φυσικής γονιμότητας του εδάφους, η οποία έχει καταστραφεί από χιλιετίες εκμετάλλευσης.

Η παλιά αναπτυξιακή πολιτική σήμαινε: να μετριάσει την αιματηρή εκμετάλλευση του Τρίτου Κόσμου και να μετριάσει τις χειρότερες συνέπειές της, κάτι που αποτελεί πλάνη. Η νέα αναπτυξιακή πολιτική σημαίνει: να βγούμε έξω από τους ανθρώπους στις φτωχές χώρες και να επικεντρωθούμε αποκλειστικά στο να διασφαλίσουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι θα μάθουν τη βιολογική γεωργία, θα ανακαλύψουν ξανά τις παλιές παραδόσεις βιώσιμων οικονομικών πρακτικών και θα δούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι, με τα αμέτρητα πρόθυμα χέρια τους, θα είναι σε θέση να τραφούν μόνοι τους και ακόμη και να εξάγουν μέσα σε λίγες δεκαετίες. Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν είναι δυνατό εάν η αναπτυξιακή πολιτική περιορίζεται απλώς στην παράδοση εκατομμυρίων σε ορισμένους μεγιστάνες του Τρίτου Κόσμου.

Αντίθετα, αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν εξειδικευμένοι εμπειρογνώμονες από τις χώρες μας μεταβούν στο εξωτερικό, κατασκευάσουν οι ίδιοι τα έργα, ενσωματώσουν πρώτα τους τοπικούς κατοίκους και πολύ αργότερα, όταν τα έργα είναι πραγματικά ώριμα, τα παραδώσουν στους τοπικούς εμπειρογνώμονες. Δισεκατομμύρια άνθρωποι πρέπει να μάθουν αυτή τη γνώση σχετικά με τη βιολογική γεωργία, τη δασοκομία και την κηπουρική. Δεδομένων των σύγχρονων τεχνολογιών επικοινωνίας, υπάρχουν πρωτοφανείς ευκαιρίες για διάδοση. Έτσι, μια σύγχρονη αναπτυξιακή πολιτική θα δώσει προτεραιότητα στη διασφάλιση της πρόσβασης σε ηλεκτρικό ρεύμα και στο διαδίκτυο σε κάθε χωριό.

Γενετική μηχανική
Κατάρα της Κόλασης ή Δώρο από τον Παράδεισο;

πόσιμο νερό
Αγνή φύση, ασυναγώνιστη!

2003